Νομίζω οφείλω να δηλώσω εξαρχής το πόσο υπερβολικά γαμάτη μου φαίνεται η Lena Dunham, οπότε όπως καταλαβαίνεις πιθανώς να μην είμαι super αντικειμενική. Ήδη στο πρώτο επεισόδιο της σειράς Girls, στην οποία γράφει/ σκηνοθετεί/ πρωταγωνιστεί, είχα ερωτοχτυπηθεί. Αυτή δεν είναι γυναίκα, είναι ολόκληρη φιλοσοφία ζωής, ένα ιδανικό, μια ιδεολογία. Το βιβλίο της λέγεται Νot Τhat Κind Of Girl: A Young Woman Tells You What She’s “Learned”, but let me tell you one thing, she is totally my kind of girl (πωπω, τι φτηνή ατάκα).

Πιστεύω ότι αν σου αρέσει το Girls, μάλλον θα σου αρέσει και το βιβλίο της. Είναι αυτοβιογραφικό, οπότε ίσως αν δε σε ενδιαφέρει η ίδια να μην σε ενδιαφέρει και το βιβλίο. Εγώ, το βρήκα εξαιρετικό. Είναι short essays για θέματα όπως το σεξ, η φιλία, το μέλλον, η δουλειά και, το προσωπικό μου αγαπημένο: αρρώστιες που φοβάται ότι θα κολλήσει. Κάποια στιγμή είπε πως αν το βιβλίο της “κάνει έστω και τρεις ανθρώπους να νιώσουν λιγότερο μόνοι, θα είμαι κατενθουσιασμένη”. Δεν ξέρω τελικά πόσοι (χιλιάδες;) ένιωσαν λιγότερο μόνοι, αλλά εγώ σίγουρα είμαι μία από αυτούς, με αποτέλεσμα να σκάω που δεν είναι φίλη μου, να συζητάμε ανενόχλητες πώς δεν θα ακουμπήσουμε το πόμολο με γυμνό χέρι (βλέπε ακραίο ocd και αρρωστοφοβία). Όχι ότι δεν έχω τέλειους φίλους (Βάλια), αλλά λίγοι έχουν τέτοιου είδους ανησυχίες – ευτυχώς για εκείνους.

Το βιβλίο είναι σίγουρα πολύ αστείο, όπως και η Lena. Είναι επίσης τόσο, μα τόσο ανθρώπινο. Είναι καταπληκτικό να βλέπεις ότι κάποιος έχει ζήσει παρόμοιες φάσεις με σένα, τα ίδια υπαρξιακά, παρόμοιες ξεφτίλες, παρόμοια βουλιμικά επεισόδια, παρόμοια τραγικά ραντεβού και άθλια σεξ. Θυμάμαι ότι παλιά δε με ενδιέφεραν πολύ οι βιογραφίες γιατί κάπως μου’χε κολλήσει ότι θα είναι γεμάτες ψέματα. (Μην ρωτάς πώς μου’χε κολλήσει τώρα αυτό.) Υπάρχουν όμως άνθρωποι σαν την Lena Dunham, τον Louis C.K., τον David Sedaris που σου λένε ακριβώς για όλα όσα δεν τους τιμούν απαραιτήτως, για αυτές τις ευάλωτες ή και γελοίες μας πλευρές. Για αυτές θέλω να διαβάζω, ναι. Με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα, σίγουρα λιγότερο μόνη αλλά και πιο ελεύθερη κατά κάποιον τρόπο. Είναι άλλο πράγμα να βλέπεις συνεχώς γαμάτους ανθρώπους, σε γαμάτες στιγμές κι είναι τελείως διαφορετικό να βλέπεις ανθρώπους που παραμένουν γαμάτοι, παρά τις τόσο μη γοητευτικές, ανθρώπινες πλευρές τους. Σε έναν κόσμο τόσο πλαστικό, μου φαίνεται αρκετά refreshing η Lenaρα.

Στο πρώτο επεισόδιο του Girls κι ενώ έχει πάρει ναρκωτικά, η Hannah Horvath (ο χαρακτήρας της Lena Dunham) λέει στους γονείς της: “I think I might be the voice of my generation. Or at least a voice. Of a generation”. Αν και πολλοί της το χτυπάνε αυτό, λέγοντάς την ψωνάρα και τα συναφή, η ίδια επιμένει ότι ο χαρακτήρας της το είπε ενώ ήταν high on drugs και η ίδια δεν ασπάζεται αυτή την ατάκα. Εγώ πάλι, θεωρώ πως θα’ πρεπε. Πιστεύω πως έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να αναδεικνύει συναισθήματα που έχουμε όλες (όλοι;) νιώσει πάρα πολλές φορές, με τόσο αστείους και έξυπνους τρόπους.

Στο βιβλίο μιλάει με το δικό της χαρακτηριστικό τρόπο για διάφορα θέματα που αφορούν τις γυναίκες, ένα εκ των οποίων οι ηλίθιες δίαιτες που κάνουμε για να είναι το σώμα μας κάπως και να νιώθουμε ουάου. Η ίδια λέει ότι ενώ έχει πολλά προβλήματα, το πώς είναι το σώμα της δεν είναι από τους χειρότερους σταυρούς που έχει να σηκώσει (πια). +1, Lena.

Το βιβλίο εκτός από προσωπικές ιστορίες είναι και κάτι σαν ένας οδηγός, ένα how-to να σε βοηθήσει σε διάφορες καταστάσεις ζωής, ειδικά αν είσαι νέα. Κλείνω με δύο σχετικές της ατάκες.

Στην αρχή του βιβλίου γράφει:

“If I could take what I’ve learned and make one menial job easier for you, or prevent you from having the kind of sex where you feel you must keep your sneakers on in case you want to run away during the act, then every misstep of mine was worthwhile.”

και στο τέλος, καταλήγει πως υπάρχει ένας πολύ απλός κανόνας για την ζωή:

“You’ve learned a new rule and it’s simple: don’t put yourself in situations you’d like to run away from. But when you run away, run back to yourself, like that bunny in Runaway Bunny who runs to its mother, but you are the mother, and you’ll see that later and be very, very proud.”