Ένα δεκεμβριάτικο ταμπού που δεν ανέφερα στο προηγούμενο «Eκ της σύνταξης», είναι αυτό του απολογισμού. Το κάνουμε όλοι, αγκαζέ με το άγχος για το τι μέλλει γενέσθαι από νέου έτους. Είμαστε στη μέση του μήνα, στο τέλος του 2014, είναι Σάββατο απόγευμα, έχει κρύο, το αμάξι μου έκαψε φλάντζα κι εγώ καθηλώθηκα σπίτι. Κάθομαι στον καναπέ, δίπλα απ’το αναμμένο τζάκι, τρώω σοκολατάκια, ήθελα εσπρέσσο αλλά τελείωσε κι έτσι πίνω γάλα, κρατάω στο χέρι ένα από τα κομμένα τσιγάρα και σκέφτομαι να το ανάψω.

Θα το κάνω. Μόλις το έκανα. Το ραδιόφωνο συντονισμένο στους 96.6, ακούγοντας Russian Dance. Σε λίγες μέρες θα είμαι επισήμως άνεργη- από επιλογή- και δε με νοιάζει. Γιατί όταν έχεις λίγα, το ενδεχόμενο του τίποτα δε σε φοβίζει τόσο. Αντίθετα. Ρισκάρεις για να έρθει το καλύτερο. Είναι η στιγμή που σταματάς να συμβιβάζεσαι και να τρομάζεις. Μαζί με τις αποφάσεις για αλλαγές, κόβεις και κάποιες συνήθειες μαχαίρι. Τα δελτία των οκτώ, τις ειδήσεις σε τίτλους, τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα που σταματάς για να πάρεις τα «κομμένα», τις μίζερες συζητήσεις περί μνημονίων και αποτυχημένων διαπραγματεύσεων. Ζεις στην πιο χαοτικά όμορφη πόλη της Ευρώπης (κράξτε ελεύθερα, σκασίλα μου), με το πιο δυσοίωνο μέλλον.

Αναλογίσου τη χρονιά που πέρασε, πόσες φορές απογοητεύτηκες, φοβήθηκες, κώλωσες ή οπισθοχώρησες. Και τι κατάφερες; Κυνήγα βρε άνθρωπε αυτό που γουστάρεις. Είπαμε. Από το τίποτα ή το λίγο, το ρίσκο είναι μικρό και μόνο κερδισμένος  μπορεί να βγεις.

Impossible is nothing.

 

(This is a Kolaz boosting. I ‘ll be back.)