ΠΡΟΖΑ UNO: ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΡΙΤΟΣ ΔΕ ΧΩΡΕΙ (πρόζα της στιγμής)

Α: Λοιπόν ραντεβού στην Πειραιώς στο ύψος της Τεχνόπολης στις έξι. Οk?

Β: Ναι οk. Ρε συ, τώρα που το σκέφτομαι, δε δίνουμε ραντεβού στο μετρό γιατί δε θα πάρω αμάξι, μην το κινώ καλύτερα, βενζίνες έξοδα κλπ.

Α: Α ναι, καλύτερα. Καλά εγώ δε θα έπαιρνα αμάξι έτσι κι αλλιώς. Έχω να το κινήσω τρεις βδομάδες. Τα τελευταία λίτρα βενζίνης τα κατέθεσα στην τράπεζα, μπας και πάρουν αξία….

Β: Ωραία. Που λες να πάμε;

Α: Πάμε σε αυτό που είχαμε γνωρίσει τις κοπέλες τις προάλλες. Στο στενάκι μέσα.

Β: Τι λες ρε μ@$#; Εκεί σου πιάνουν τον κώλο… Γιατί να δώσω πέντε ευρώ γιαένα ρημαδοκαφέ; Δεν τον πίνω σπίτι μου καλύτερα;

Α: Δίκιο έχεις! Πάμε τότε στο άλλο, πίσω από τις γραμμές του τρένου που βάζει και ροκάκια…

Β: Ναι δεν ήξερα να πληρώσω κερατιάτικα για να ακούω μουσική You Τube.

Α: Ρε συ, ξέρεις τι λέω; Να το αφήναμε καλύτερα για κάποια άλλη στιγμή, που θα ‘μαστε και πιο άνετοι οικονομικά;

Β: Ναι μωρέ, καλά λες. Άσε να κάνουμε λίγο κράτει… Να φύγει το πολύ το στρίμωγμα και βλέπουμε… Μέρες να τα πούμε έχουμε μπροστά μας. Ώπα, για κάτσε γιατί χτυπάει το κινητό μου.

(Ομιλία από άλλη κλήση)

Ναι; Έλα μωρό μου, Ναι μας έκλεισα ένα τραπέζι απόψε στο Βαρούλκο. Ε, ναι μετά εννοείται πάμεΜακρόπουλο, αφού το ‘παμε… Ε; … Εντάξει, να ‘ναι 150-180 η φιάλη.Σιγά τώρα, ψιλοπράματα. Το θέμα είναι να περνάμε εμείς καλά… Και να δεις τι σου χω για μετά. Άντε φιλιά.

Β: Έλα ρε σόρυ ήταν επείγον. Άσχημα νέα από το αφεντικό μου. Λοιπόν, κρίμα που δεν μπορούμε να τα πούμε ρε ‘συ. Και θα ‘θελα πάρα πολύ. Αλλά βλέπεις μας έχει γονατίσει η κρίση κι αυτό το γαμημένο το Μνημόνιο. Τελοσπάντων, χάρηκα που σ’ άκουσα…