Ο Αύγουστος Κορτώ έχει μία καταπληκτική ικανότητα να σε κάνει να γελάς εκεί που πιθανώς θα έπρεπε να κλαις κι αυτό είναι από τα αγαπημένα μου στοιχεία. Ενώ γενικά τον «απολαμβάνω», το τελευταίο του βιβλίο δεν ήθελα να το διαβάσω. Το “Κατερινάκι” το διάβασα σε μία μέρα και παρόλο που το κλάμα θόλωνε την όρασή μου, συνέχιζα, ακάθεκτη. Στο τελευταίο βιβλίο όμως, το «Επειδή είναι η Καρδιά μου», λύγισα λίγο μόλις είδα ότι πραγματεύεται τον θάνατο ενός μικρού παιδιού και είπα “άσ’ το καλύτερα”. Ε, τελικά η μοίρα είχε άλλη γνώμη (όπου «μοίρα», βάλε κολλητή), μου το έφεραν δώρο και το διάβασα.

Το βιβλίο αυτό όπως καταλαβαίνεις, δεν καταπιάνεται με ένα εύκολο θέμα. Ούτε να γράφεις για αυτό είναι εύκολο, ούτε και να το ζεις. Καταφέρνει βέβαια, να σκιαγραφήσει πολύ όμορφα τους χαρακτήρες, τους γονείς του παιδιού δηλαδή, και να σου περιγράψει τη ζωή τους, που μάλλον θυμίζει τη ζωή στα καζάνια κολάσεως- στην καλύτερη. Ψυχολογικά λοιπόν, νιώθω ότι έχει πετύχει ο Αύγουστος (λες κι είμαστε φίλοι τον αποκαλώ) να σου δείξει πώς ήταν δύο άνθρωποι και τι έχει απομείνει από αυτούς τώρα πια. Όλο το βιβλίο το διάβασα με συνοδευτικό μια αίσθηση ανατριχίλας και φρίκης. Σχεδόν υπέφερα. Σου δείχνει επίσης, πώς η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη φαντασία και πώς τα όρια του μεταφυσικού με το φυσικό έχουν να κάνουν με την ερμηνεία και μόνο, καθώς επίσης και πόσο εύκολο είναι να περάσεις από την άλλη πλευρά, εκείνη που βλέπεις πράγματα και μηνύματα και σήματα από τον ουρανό.

Αυτά τα μεταφυσικά στοιχεία βέβαια, με χάλασαν λίγο, αλλά τα προσπέρασα και τα θεώρησα απλώς ένδειξη του πόσο δεν την πάλευαν οι δύο άνθρωποι αυτοί, πώς η πραγματικότητα αρχίζει να γίνεται θολή και τίποτα δεν είναι σίγουρο, όταν υποφέρεις τόσο.

Σε κάποια φάση, προς το τέλος του βιβλίου είναι σα να βλέπεις θρίλερ. Ήμουν μόνη μου σπίτι, έβρεχε κιόλας και λίγο αγριεύτηκα. Μάλιστα το πρόσωπο του θανάτου, όπως το περιέγραψε ο Κορτώ, μου έδωσε κι έναν εφιάλτη το ίδιο βράδυ. Τόσο περιγραφικός. Σκηνές βγαλμένες σαν από ταινία τρόμου, αλλά μήπως δεν είναι απόλυτος τρόμος να ζεις εσύ και το παιδί σου να πεθαίνει; Αυτόν τον τρόμο ζούμε σελίδα σελίδα, αλλά βλέπουμε πώς στο τέλος αυτή η ρημάδα η ζωή έχει έναν τρόπο να σε παρασέρνει (κάποιες φορές) και ευτυχώς δηλαδή.