Χαίρετε. Δηλαδή τι «χαίρετε»;… Όποιος χαίρεται. Αλλά για να χαρούμε όλοι μαζί με την έλευση του 2015, λέω αυτές τις πρώτες μέρες του, να γελάσουμε «υποκριτικά». Εξάλλου, ήδη η επικαιρότητα μας στήνει φάρσες με την απαράμιλλη τεχνική καμουφλάζ που επιλέγουν οι επαγγελματίες τρομοκράτες μας. Κάτι μεταξύ θαμώνα της θερινής Μυκόνου και ανειδίκευτου εργάτη (εργάτριας) της νυχτερινής Συγγρού. Γκουχ, γκουχ… Πλατειάζω.

Έκατσα λοιπόν, αναγνώστη μου, να φτιάξω τεχνηέντως μια αφιερωματική λίστα με τους πέντε (με σειρά καλλιτεχνικής προτεραιότητας) πιο ταλαντούχους -κατά την προσωπική μου εκτίμηση- κωμικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών ’50  και του ’60. Κι έτσι απλά είπα να σου την προσφέρω κατάμουτρα να την τσεκάρεις. Κι επειδή πρόκειται για προσωπική εκτίμηση, ζητώ την αμέριστη επιείκειά σου. Πάμε λοιπόν;

 

No 5: Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

Παρότι στις ταινίες που συμμετείχε τον απολαμβάναμε συνήθως σε δεύτερους ρόλους, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ήξερε πάντα να κρατά το κωμικό αντίβαρο στον πρωταγωνιστή αλλά και να δίνει ατακαδόρικο χρώμα στις εκάστοτε σκηνές. Πειστική, κωμική περσόνα, που την υποστήριζε λόγω της εξωτερικής εμφάνισης αλλά κυρίως, λόγω της  χιουμοριστικής μανιέρας που μπορεί να χτίσει ένας εξηντάρης από τα προσωπικά του βιώματα και με τη δική του αντίληψη της έννοιας του αστείου. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ατάκες που του διένειμαν, δεν ήταν αντικειμενικά χιουμοριστικές αλλά τις μετέτρεπε σε τέτοιες με το φυσικό του «παίξιμο», τον τόνο της φωνής του και τη στάση του σώματός του.

Δείγμα δωρεάν:

 

 

Νο 4: Λάμπρος Κωνσταντάρας

Δεν μπορώ να το γνωρίζω με βεβαιότητα, αλλά ο Λάμπρος της ελληνικής κωμωδίας, μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι είχε υιοθετήσει το κωμικό πνεύμα που κατά βάθος θα θέλαμε όλοι να είχε ο πατέρας μας. Πιθανότερο βέβαια να το έκανε ασυναίσθητα. Από τους σημαντικότερους «δασκάλους» του χιούμορ, μπορούσε να σταθεί το ίδιο πετυχημένα και δραματικά, κι είχε διαμορφώσει όπως και ο Παπαγιαννόπουλος, μια χιουμοριστική αισθητική που του επέτρεπε η εμπειρία της ηλικίας του. Γι’ αυτό και ήταν άκρως πειστικός, είτε υποδυόταν τον «ταλαιπωρημένο» πατέρα ή τον ακαταμάχητο καρδιοκατακτητή.

Δείγμα δωρεάν:

 

 

Νο 3: Ντίνος Ηλιόπουλος

Μπορεί πλέον να μοιάζει γραφική σε όλους μας η φράση, αλλά πραγματικά ο Ηλιόπουλος γεννήθηκε σε λάθος χώρα. Αν και εντός των δικών μας συνόρων, κατάφερε να επιδείξει περίσσεια από το πληθωρικό ταλέντο του (εξαίσιος χορευτής, μίμος, φαρσέρ). Από τους πέντε κωμικούς της λίστας, είναι μάλλον ο μοναδικός με τη δυνατότητα να ερμηνεύει τόση μεγάλη γκάμα ρόλων, από τους πιο γκαφατζήδες μέχρι τους πλέον δραματικούς ήρωες. Με αριστοκρατική παρουσία, γνώριζε ότι και η παραμικρή λεπτομέρεια μπορεί να δώσει διαφορετικό κωμικό χρώμα. Γι αυτό άλλωστε η τεχνική του ήταν ξεχωριστή σε σχέση με τους υπόλοιπους. Λέπταινε τη φωνή του, επιβράδυνε ή επιτάχυνε την ομιλία του ανάλογα και τελικά έβαζε την υπογραφή του. Ειδικοί του χώρου ισχυρίζονται ότι κατόρθωσε να εγκαθιδρύσει δική του κωμική σχολή. Μπορεί και να έχουν δίκιο.

Δείγμα δωρεάν:

 

 

Νο 2: Θανάσης Βέγγος

Ο μέσος θεατής θα τον κατέτασσε Νο 1 στη λίστα και δεν θα ‘χε άδικο. Κατέθεσε στην ελληνική σκηνή τη δική του αντίληψη περί κωμικού, ο πρώτος που καταπιάστηκε με το είδος της σάτιρας και απομυθοποίησης ταινιών δράσης (πρβλ. Θου Βου) και μοναδικός στην κατηγορία της κωμωδίας, που απαιτεί δράση στο χώρο και διαρκή κίνηση. Πολλοί διατείνονται ότι στην πραγματικότητα φανέρωνε στο πανί το χαρακτήρα και την ενέργεια που ο ίδιος έκρυβε μέσα του, χωρίς κάποιον υποκριτικό μανδύα. Προσωπικά, διαφωνώ κάθετα. Ο Βέγγος και μανιέρα είχε και αποδείχθηκε σε βάθος χρόνου ότι κανείς δεν μπόρεσε να τη μιμηθεί.

Δείγμα δωρεάν:

 

 

No 1: Βασίλης Λογοθετίδης

Η λίστα κλείνει με έναν ηθοποιό, που θεωρώ ότι είχε ισάξια συνεισφορά στην ελληνική κωμωδία με το έργο του Αλέκου Σακελλάριου στο συγγραφικό επίπεδο. Κατάφερε να δημιουργήσει μια κωμικοτραγική φιγούρα ανθρώπου που είχε υπό τον έλεγχο του τα πάντα, ενώ ταυτόχρονα ήταν υποχείριο των καταστάσεων. Μάλλον είναι ο πρόδρομος όλων των επόμενων μεγάλων εργατών της κωμωδίας και το σημαντικότερο είναι ότι καθιέρωσε μια ελληνική αισθητική του αστείου, χωρίς προηγουμένως να έχει επηρεαστεί κινηματογραφικά από άλλον ηθοποιό. Ήξερε να εκμεταλλεύεται τα σωματικά του μειονεκτήματα και μάλλον έπαιξε ρόλο η μεγάλη του θεατρική εμπειρία πριν μας αποκαλύψει το ταλέντο του στη μεγάλη οθόνη.

Δείγμα δωρεάν:

 

 

Υ . Γ: Αγαπητέ αναγνώστη, αν δεν νιώθεις ικανοποιημένος με τη λίστα μπορείς να γράψεις τη δική σου παρακάτω. Στα σχόλια.

 

Εις το επανιδείν