Τα εισιτήρια στο δεύτερο διάζωμα είχαν μόλις 10€. Δε μας επέτρεπαν κάτι παραπάνω τα οικονομικά μας, οπότε κλείσαμε τα τελευταία, μιας και η παράσταση ήταν σχεδόν sold out. Φτάσαμε λίγο πριν τις 20.30 και περάσαμε την πόρτα του επιβλητικού κτιρίου της Στέγης. Ανεβαίνοντας στο δεύτερο όροφο, καταλάβαμε ότι είχαμε πάει χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό. Επιβεβαιωθήκαμε λίγα δεύτερα μετά, όταν διαπιστώσαμε ότι τα κιάλια ήταν σίγουρα must have item στις συγκεκριμένες θέσεις.

Ψύχραιμες και οι δύο, δε χάσαμε τον ενθουσιασμό μας- είχαμε διαβάσει και τους πρωταγωνιστές, οπότε δεν ήταν δα και απαραίτητο να τους βλέπουμε καθαρά. Πάνω -κάτω στοιχηματίζαμε κι όλο και κάτι πετυχαίναμε. Η παράσταση ξεκινά με τον Άμλετ– Χρήστο Λούλη, καθισμένο στην άκρη της σκηνής, να απορεί «Να είναι κανείς ή να μην είναι;», φορώντας ένα μαύρο βέλο. Και ανοίγει η αυλαία. Σοκ και δέος. Δεν είμαι ούτε κριτικός θεάτρου, ούτε θεατρολόγος. Εγώ απλώς βλέπω, σκέφτομαι και γράφω.

Ενθουσιάστηκα με τα σκηνικά (της Εύας Μανιδάκη) και τη σημειολογία τους. Το περιστρεφόμενο ξύλινο σπίτι, που διαλυόταν και ξαναφτιαχνόταν παράλληλα με τη δράση των ηρώων, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε στην παράσταση. Το ίδιο και η μουσική και τα φώτα. Η προσέγγιση του Χουβαρδά στο στήσιμο και την ερμηνεία των ηθοποιών, τους κατέστησε σχεδόν απόκοσμους και ξύλινους, σα μαριονέτες των παθών και των εμπειριών τους, χωρίς ωστόσο να χάνουν την επαφή με το συναίσθημα τους. Ιδιαίτερη ήταν επίσης η προσέγγιση της κατά το αυθεντικό κείμενο του Σαίξπηρ, ρομαντικής και δευτεραγωνίστριας Οφηλίας, καθιστώντας την… πρωταγωνίστρια.

hamlet-poster

Μια ειδική μνεία στο Χρήστο Λούλη και την εξαίσια ερμηνεία του σε ένα ρόλο πολύ απαιτητικό, που το χειροκρότημα στο τέλος δεν ήξερα αν αρκούσε για αυτό που είδα επί σκηνής. Ασύλληπτα διασκεδαστικοί και σπιρτόζικα παιγμένοι και οι ρόλοι των Ρόζενκραντς και Γκίλντενστερν, από τους Χάρη Φραγκούλη και Ορφέα Αυγουστίδη, αντίστοιχα.

Το τηλέφωνο που κάθε τόσο χτυπούσε σε στιγμές «αιχμής» έπαιξε τέλεια το ρόλο του φόβου και της συνειδητοποίησης, «διακόπτοντας» τις σκηνές λίγο πριν την κορύφωσή τους.

Μια προσέγγιση εναλλακτική σε ένα έργο κλασσικό. Στα defaults ωστόσο της παράστασης, αναφέρω το κάπως κουραστικό δεύτερο μέρος και τη χίπστερ δεύτερη εμφάνιση του Άμλετ, με καζάκα, σκούφο και στρογγυλά γυαλιά αλά Τζόνι Ντεπ.

Κατά τα άλλα, μια απολύτως σύγχρονη μεταφορά του έργου στο χωροχρόνο: στην Ελλάδα του 2015.

Σημείωση: Η παράσταση πήρε παράταση μέχρι τις 8/02.