Έφυγε μια εβδομάδα που ήταν παλούκι στον… Άστο. Μια εβδομάδα δύσκολη. Από αυτές που δεν ξέρεις αν φταίνε περισσότερο οι πλανητικές συγκυρίες, οι ζέστες του Οκτώβρη, οι ρημαδιασμένα επίπονες αποφάσεις ή ο ίδιος σου ο εαυτός. Από αυτές τις εβδομάδες που νιώθεις το βάρος στο στήθος να σε πνίγει μέχρι το λαιμό. Από αυτές τις εβδομάδες που δε σε χωράει ο τόπος, που δεν ξέρεις αν θα προτιμούσες να ήσουν μια ανθεκτική κατσαρίδα ή ένας τεμπέλης γάιδαρος στα στενάκια των Φηρών. Έτσι, για να μη νιώθεις τίποτα.

Είσαι στο αυτοκίνητο. Οδηγείς και κλαις (γιατί είσαι και ριψοκίνδυνη περσόνα). Και κάπου μεταξύ του Sonnet και του Candy κι αφού πια έχεις πρηστεί και σε κοιτάζει μέχρι και ο διπλανός ταρίφας, με πατρική στοργή, στο αιώνιο φανάρι του Χαλανδρίου, βλέπεις μήνυμα στο messenger. Και σκας ένα μικρό, τοσοδούλικο χαμόγελο. Όχι, όχι για το λόγο που υποθέτεις γλυκανάλατο­ χολιγουντιανό μου πλάσμα. Απλώς γιατί είναι το Μητσάκι. Η καλύτερή σου φίλη. Όχι η κολλητή σου. Η καλύτερη σου φίλη. Αυτή που την ξέρεις μια ζωή. Που έχει ζήσει και χειρότερα­ πολύ χειρότερα, θανάτους αληθινούς μαζί σου και παρόλα αυτά ξέρει να στέκεται ακόμα σα βράχος. Όχι από πάνω σου αποπνικτικά αλλά δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι. Κι ας έχεις να τη δεις είκοσι μέρες. Δεν έχει σημασία. Είναι δίπλα σου. Το ξέρεις γιατί τη νιώθεις. Γιατί είναι πάντα διαθέσιμη για σένα απλά και ουσιαστικά. Γιατί σε νοιάζεται και σε αγαπάει. Κι εσύ αισθάνεσαι αναθεματισμένα τυχερή και παντοδύναμη.

Το Μητσάκι τρώει βασανιστικά αργά κι όταν γελάει «σπάει» κάπως περίεργα τα χέρια της. Γουστάρει τη σοκολάτα και στο σπίτι της έχει μίνι Κόκα –Κόλες. Το επίσημο της χτένισμα είναι ένα αντίστοιχο της Τιμοσένκο (του κοριτσιού μου του πηγαίνει περισσότερο), το χειμώνα ντύνεται σαν κρεμμύδι και γενικώς έχει διάφορες παραξενιές. Αλλά και τι πειράζει; Το Μητσάκι είναι η φίλη που σε προχωράει μπροστά. Σε εμπνέει και σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το Μητσάκι είναι η φίλη που μπορείς να στηριχθείς. Να νιώσεις δυνατός στην αδυναμία σου. Να νιώσεις ότι κάποιος σ’ αγαπάει, τη στιγμή που η αγάπη έχει καταρρεύσει μπροστά στα φοβισμένα σου μάτια.

Πια έχω λίγους και καλούς φίλους. Τέτοιους φίλους που διαβάζοντας αυτό το κείμενο θα χαμογελάσουν και δε θα «σφιχτούν» σα να προσβάλλονται. Τέτοιους φίλους που θα καταλάβουν γιατί στο Μητσάκι αξίζει μια ειδική μνεία. Γιατί είναι μια φιλία που κρατάει είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια. Από τότε που λέγαμε ποίημα με δόντια να λείπουν και βρακάκια να φαίνονται. Από τα χρόνια της αθωότητας.

Αγάπη μόνο.

Έφυγα.

Έχω pole dancing.

Λολ.

Βάλια.