Αριστείδης Γεωργίου

1986. Συντέλεια. Πανικός. Γέννηση. Σαράντα τέσσερις μέρες πριν το δράμα του Τσέρνομπιλ. Είχε φανεί το πράγμα. Εν τω μέσω της νυκτός, έτρεχε η καλή μου η μάνα να προλάβει, μην της ξεγλιστρήσω. Έτοιμος ήμουν να βγω, να καταστρώσω τα μεγαλεπίβολα σχέδιά μου.

Μικρός, ήθελα να γίνω περιπτεράς και όχι αστροναύτης ή άλλα κοινότυπα. Ήθελα να τρώω τα παγωτά μου και είχα βάλει τον πατέρα μου να δώσει όρκο, πώς δώρο στο γάμο μου θα ήταν ένα φορτηγό από δαύτα. Αργότερα, πήρα την απόφαση να γίνω μεγαλοεπιχειρηματίας καθώς έτσι θα μπορούσα να αγοράζω όλα τα παγωτά του κόσμου, μόνος μου. Αντ’ αυτών, είπα να κάνω ένα περιοδικό και βλέπουμε… Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας στην πανέμορφη Λέσβο, στο δροσερό και πάντα κεφάτο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και έπειτα στην παγωμένη Δανία, για να σπουδάσω την τέχνη του κινηματογράφου. Όλα ωραία δηλαδή. Ελλάδα σε οικονομική κρίση κι εμείς κόντρα. Δουλειά δε βρίσκουμε, τη δημιουργούμε. Φιλιά.