Ο τίτλος είναι άσχετος -δεν υπήρχαν εξάλλου αεροπλάνα τότε-, επειδή έχω ένα θέμα με τους στίχους, σχεδόν ψυχαναγκαστικό. Πες μου μια λέξη, έχω έναν στίχο. Αλήθεια, υπάρχει κάποια καριέρα για κάτι τέτοιο;

Ξαναγυρνάω στην κουλτούρα, με Άννα Καρένινα και Λέων Τολστόι. Τότε που το DSM (εγχειρίδιο ψυχιατρικών διαταραχών) δεν υπήρχε ακόμη και μπορούσες να είσαι ανοιχτά τρελός από έρωτα αλλά δε γινόταν να κάνουν και πολλά για να σε συνεφέρουν. Όχι ότι τώρα μπορούν.

Το Άννα Καρένινα θεωρείται μία από τις καλύτερες νουβέλες όλων των εποχών και δεν θα διαφωνήσω. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το, πριν δείτε την ταινία. Οι ταινίες είναι φουλ ρομαντικές, το βιβλίο όχι. Πολλοί λένε ότι είναι μια ιστορία για τον έρωτα και την αγάπη, αλλά ο Joshua Rothman του The Νew Yorker, διαφωνεί, λέγοντας “αν μη τι άλλο, το Άννα Καρένινα είναι μια προειδοποίηση ενάντια στον μύθο και την λατρεία γύρω από το θέμα της αγάπης” […] ο Τολστόι όταν έγραψε το μυθιστόρημα, σκεφτόταν για την αγάπη με έναν διαφορετικό τρόπο: σαν ένα είδος μοίρας ή κατάρας ή στιγμής κρίσης και σαν έναν φορέα με τον οποίο το το σύμπαν διανέμει ευτυχία και δυστυχία, άδικα και, προφανώς, τυχαία.”

Το αρχικό στόρι του βιβλίου βασίζεται σε μία αληθινή ιστορία στην οποία η ερωμένη ενός χωρικού έπεσε στις γραμμές του τραίνου όταν αυτός άρχισε να την παραμελεί για μία άλλη γυναίκα, αφήνοντάς του ένα σημείωμα: “Εσύ είσαι ο δολοφόνος μου. Να είσαι ευτυχισμένος, αν δηλαδή ένας δολοφόνος μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Αν θέλεις, μπορείς να δεις το πτώμα μου στις ράγες στο Yasenki. »

Και παιδιά, όντως, έπεσε στις ράγες. Σκληρό. Και εκεί την είδε ο Τολστόι, διαμελισμένη κλπ, και κάπως έτσι, βλέποντας νεκρό ένα σώμα που είχε προσφέρει τόσες στιγμές έρωτα και πόθου, ξεκίνησε η έμπνευσή του για την ιστορία της Άννας.

Μέσα στο βιβλίο παίζουν ταυτοχρόνως 3 ιστορίες αγάπης και κάποιες καταλήγουν καλά και κάποιες χάλια. Ο Joshua Rothman συνεχίζει, “στο Άννα Καρένινα, η αγάπη μπορεί να είναι μια κατάρα, καθώς και μια ευλογία. Είναι μια στοιχειώδης δύναμη στις ανθρώπινες υποθέσεις, όπως η ιδιοφυΐα, ή ο θυμός, ή η δύναμη ή ο πλούτος. Μερικές φορές είναι καλή, άλλες είναι απαίσια, σκληρή, ακόμα και επικίνδυνη. […]  Σχεδόν σαν μια πρόκληση, ο Τολστόι τοποθετεί αυτό το γεγονός, την μοιχεία της Άννας, να ανοίγει το δρόμο για τον ευτυχισμένο γάμο του Levin και της Kitty, στο κέντρο του μυθιστορήματός του, σαν μια βουβή και ειρωνική υπενθύμιση, του πόσο πολύ οι δικές μας επιτυχίες μπορεί τελικά να προκύπτουν από τις καταστροφές των άλλων.”

Κλείνω με την φράση που ανοίγει το βιβλίο: “Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν, αλλά κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο”. Πολύ σωστά Λέοντα, πολύ σωστά.

Και επίσης, τι στο καλό, όλοι οι Ρώσοι συγγραφείς ήταν και ψυχολόγοι ταυτοχρόνως; Έτσι φαίνεται.