/ Μια ιστορία με μουσική υπόκρουση…σε συνέχειες /

Έξω παγωνιά. Βρέχει. Η λεωφόρος σκοτεινή. Εκείνος περπατάει σκυφτός, χωμένος στον ψηλό γιακά του παλτού του. Βγαίνει για λίγο από την κρυψώνα του για να ανάψει ένα τσιγάρο. Του τη σπάει να περπατάει καπνίζοντας αλλά το έχει ανάγκη. Η μέρα του ήταν πολύ δύσκολη. Δουλειά. Σκατά. Γκόμενα. Επίσης. Τον ακολουθούν δύο έντονοι προβολείς. Τον προσπερνούν με ταχύτητα. Λούτσα. Λάσπες. Σκατά.

Φτάνει στο σπίτι του. Ανοίγει την πόρτα και πέφτουν δύο λογαριασμοί. ΔΕΗ, ΟΤΕ. Σκατά. Πατημασιές στο χαλί, στο ξύλινο πάτωμα. Τρίζει. Βγάζει το παλτό του και κάθεται στην πολυθρόνα. Τα φώτα ακόμα σβηστά. Ανοίγει το παράθυρο, βγάζει έναν γάντζο και γυρνάει το φως του στενού δρόμου προς το μέρος του. Το έχω δει ζωντανά αυτό, δεν το «βγάζω» από το μυαλό μου. Βάζει μέσα το βρεγμένο χέρι του και κλείνει το παράθυρο. Σηκώνεται και ψαχουλεύει τους δίσκους του. Είναι χρόνια συλλέκτης. Τώρα όμως θέλει κάτι που μπορεί να αγνοεί.

Βρίσκει ένα ξεχασμένο cd του Cafe Del Mar. Ανοίγει το συρτάρι του cd player, ακουμπάει το δισκάκι και το σπρώχνει μέσα. Κάθεται στην δερμάτινη πολυθρόνα του δίπλα στο παράθυρο και ανοίγει ένα βιβλίο. Διαβάζει και ξαναδιαβάζει την ίδια πρόταση. Σαν να μην καταλαβαίνει τι λέει. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Όλα γυρίζουν στο μυαλό του. Δεν ξέρει τι τον στενοχωρεί περισσότερο. Το γεγονός ότι τον παράτησε η γυναίκα του για εκείνον τον πιτσιρικά ή ότι τον έδιωξαν από τη δουλειά; Τα χτυπήματα της μοίρας ήταν απανωτά εκείνη τη μέρα.

Σηκώνεται και ανοίγει το πρώτο συρτάρι της δισκοθήκης. The Beta Band, “The Three Ep’s”. Βάζει τον δίσκο στο πλατό και ακουμπάει με προσοχή τη βελόνα στο πρώτο αυλάκι. Τα ηχεία πλημμυρίζουν από μια μελωδία που τον αποθεώνει. “Dry the Rain”. Επίκαιρο. Ανοίγει το παράθυρο και επαναφέρει το φως του δρόμου στην κανονική του θέση. Η βροχή έχει σταματήσει. Νιώθει σαν τον John Cuzack στο “High Fidelity” και αναρωτιέται αν είναι δυστυχής επειδή ακούει αυτή τη μουσική ή αν ακούει αυτή τη μουσική επειδή είναι δυστυχής. Το φως στο δωμάτιο είναι πλέον λιγοστό και το πρόσωπό του μοιάζει να παίρνει φωτιά από το σπίρτο που μόλις άναψε το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου.

[Συνεχίζεται…]

soundscapes