ΠΡΟΖΑ DUE: ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΕΝΕΛΑΟ (ή αλλιώς «σε δουλειά να βρισκόμαστε»)

Με λένε Μενέλαο. Μη σας φαίνεται παράξενο. Δοκιμάστε να πείτε τη φράση σε tempoallegro καμιά δεκαριά φορές και θα σας πω εγώ αν θα μπερδευτείτε. Πόσες φορές δεν αυτοσυστήθηκα ως: «Με νέλε Μελέναο»;

Έτσι είν’ η ζωή όμως. Δεν στα φέρνει όπως τα σχεδιάζεις. Όχι δηλαδή ότι σχεδίαζα να πάρω διαφορετικό όνομα. Σαν τι δηλαδή; «Με λένε Μηδήτρη»; Συγγνώμη, Δημήτρη ήθελα να πω. Κοινότυπο και πολυφορεμένο.

Που λέτε, δεν μπορείς να τα σχεδιάζεις όλα στη ζωή. Έτσι κι εγώ. Ήθελα να γίνω manager καλλιτεχνών. Να δίνει ο άλλος την ψυχή του για την τέχνη του κι εγώ να του χρεώνω χαράτσια. Λεφτά με τη σέσουλα. Αντ’ αυτού ξέρετε τι κάνω; Οδηγώ ένα Smart γύρω από ένα βενζινάδικο για οκτώ ώρες, πέντε μέρες τη βδομάδα. Γελάτε; Γελάστε με τα χάλια σας καλύτερα. Παίρνω εξήντα ευρώ τη μέρα, συν ποσοστά από το τζίρο του μαγαζιού. Κάντε την αναγωγή στο μήνα κι αμέσως το γέλιο θα μετατραπεί σε κλάμα (έτσι απότομα αλλάζουν τα συναισθήματά μας).

Θέλετε να μάθετε ακριβώς τι δουλειά κάνω και αμείβομαι έτσι αδρά. Απλώς κόβω βόλτες γύρω από το τετράγωνο του βενζινάδικου και κατά τακτά διαστήματα υποτίθεται ότι σταματώ να βάλω βενζίνη. Δείχνει με αυτόν τον τρόπο ο μαγαζάτορας ότι έχει κίνηση το μαγαζί, το βλέπουν οι οδηγοί και σου λένε θα έχει καλή ποιότητα αυτός. Έτσι και πετρέλαιο της κακιάς ώρας πουλάμε και σε τιμές οκτανίων. Και να ξέρετε δεν είμαι ο μόνος. Το αφεντικό έχει άλλα δύο παιδιά που κάνουν την ίδια δουλειά και δουλεύουμε με βάρδιες. Κράχτες δηλαδή αλλά στην αγορά της ενέργειας, όχι σαν τους παπατζήδες.

Τώρα θα αναρωτιέστε γιατί παίρνω και ποσοστά. Είναι το κίνητρο που δίνει το αφεντικό για να έχουμε καλύτερη απόδοση. Διότι παίζει ρόλο πως θα οδηγήσεις για να πείσεις τον κόσμο να ψωνίσει. Αν για παράδειγμα δείχνεις ήρεμος σημαίνει ότι ξέρεις το βενζινάδικο, την ποιότητα του, πιθανό να είσαι και κάτοικος της περιοχής, οπότε είσαι cool. Αν πάλι δείχνεις βιαστικός και αγχωμένος, πάει να πει ότι σταμάτησες στο πρώτο βενζινάδικο που βρήκες. Όλα αυτά, τα υπολογίζει ο υποψήφιος πελάτης και ανάλογα επιλέγει. Τα πάντα παίζουν ρόλο.

Από την άλλη, το να παίρνω και ποσοστά, μου δίνει την αίσθηση ότι λειτουργώ και λίγο με τις ευθύνες ενός manager, αίσθημα πολύ βασικό στον αιώνα που διανύουμε. Αλλά τι λέγαμε; Α ναι! Λέγαμε ότι η ζωή δε τα φέρνει όπως τα θέλεις. Μην ακούτε αυτούς που σας παραμυθιάζουν και σας λένε ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Ουδέποτε. Η τύχη ευνοεί τους τυχερούς. Θα μου πείτε παράδοξο; Πιθανόν αλλά για σκεφτείτε το.

Βγαίνεις με μια γυναίκα ραντεβού, την οποία γουστάρεις αλλά δεν είσαι σίγουρος για τα δικά της αισθήματα. Μάλιστα. Εσύ είσαι χαλαρός, ο εαυτός σου και παράλληλα παίζεις το παιχνιδάκι της γοητείας. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο της δεσποινίδας και εκείνη σου εκμυστηρεύεται ότι είναι ο πρώην της, με τον οποίο έχουν τελειώσει αλλά εκείνος δε λέει να το καταλάβει. Σου λέει λοιπόν εκείνη: «Ξέρεις δε μπορώ να μη το σηκώσω, πρέπει να του μιλήσω γιατί είναι σε πολύ ευάλωτη θέση αυτή την περίοδο και φοβάμαι μην κάνει καμιά τρέλα». Οk. Τι μπορώ να πω εγώ; Το αφήνω να δω που θα πάει. Εκείνη το σηκώνει και με μια ακατάσχετη γλύκα ξεστομίζει: «Έλα μωράκι μου. Ναι κι εγώ σε σκεφτόμουν σήμερα. Όοχι… Τσου… Μην λες τέτοια τώρα, κοκκινίζω. Καλά σε σαράντα λεπτά θα ‘μαι σπίτι σου». Σκέφτομαι να πάω να αγοράσω ένα φανάρι. Διακόπτει τη σκέψη μου, λέγοντάς μου: «Συγγνώμη αλλά προέκυψε κάτι έκτακτο και όπως καταλαβαίνεις…». Σιγά το έκτακτο. Δεν είναι και υπουργικό συμβούλιο. Απ’ ότι κατάλαβα είναι τακτικότατο. Χαιρέτα μας τον πλάτανο.